Видео реклама

 

Результат поиска


Поиск по тэгу: архив


Подзвіг кахання
Гэтая жанчына была адной з самых яркіх і цікавых асоб XIV–XV стагоддзяў, часу, які вядомы беларускі паэт эпохі Адраджэння Мікалай Гусоўскі назваў «Часам Вітаўта». Гісторыя захавала вобраз вялікай княгіні літоўскай Анны. Святаслаўны, другой Вітаўтавай жонкі, светлым і чыстым.
Святой источник
Звуки охотничьих рогов становились все глуше. Князь уже почти не слышал их. Все внимание его было направлено вперед, туда, где меж ветвей мелькало стройное тело лани.
Реформатор «науки христианской»
В 1574 году, 435 лет назад, Симоном Будным в Лоске был издан «Новый Завет».
Чорная княгіня Гальшка Астрожская
Будучае абяцала ёй жыцце светлае, без пакут і трагедый. Для гэтага ў яе было ўсё — і прыгажосць, і багацце, і высакароднае паходжанне…
Мадам дэ Бар
Дзяўчынка, якая пры хрышчанні атрымала імя Ганна Паўліна, убачыла свет у 1728 годзе ў сям’і князя Казіміра Сапегі, генерала літоўскай артылерыі, і яго жонкі Караліны Радзівіл.
Каханне, вышэйшае за зоркі
Адзінаццаць жанчын… Дзекабрысткі… Аб’ядноўвае іх адно: самаахвярнае, трагічнае каханне.
Песня песняў
490 гадоў назад у Празе намаганнямі Францыска Скарыны была выдадзена кніга «Песня песняў» – самая паэтычная частка Бібліі.
Дочь Рогнеды
Когда Рогнеда Полоцкая, опальная супруга великого князя Киевского, после покушения на мужа была сослана вместе со старшим сыном Изяславом в построенный для нее на землях теперешней Минщины городок Изяславль, в Киеве остались еще пятеро детей ее – сыновья Ярослав, Всеволод, Мстислав и дочери Предслава и Прямислава.
Черная вдова
Игнатий Свенторжецкий, миловидный студент, торопился на свидание. Это свидание должно было изменить всю его жизнь.
Меч князя Довмонта
На территории Псковского кремля находится древняя святыня – рыцарский двуручный меч XIII столетия. К нему приходят юноши, призванные на военную службу, чтобы принести тут воинскую присягу. Обладатель этого меча издавна считался в Пскове святым покровителем идущих на битву воинов.
Великий сын Полоцка
380 лет назад, в 1629 году, родился поэт, философ, педагог, теолог, общественный и церковный деятель Симеон Полоцкий.
Выбух у царскім поездзе
19 лістапада 1879 года, 130 гадоў назад, тэрарысты наладзілі выбух на шляху следавання поезда імператара Аляксандра II з Лівадыі ў Маскву.
«Меншыкаў у Бярозаве»
У 1883 годзе вялікі расійскі мастак В. Сурыкаў скончыў працу над чарговай карцінай на сюжэт з расійскай гісторыі.
Сабака пана Мілановіча
Першае, што ён спазнаў у сваім жыцці, была пяшчота моцных і добрых чалавечых рук, рук яго Гаспадара.
Ледзі Макбет з Наваградка
Безумоўна, гэта самая неспасціжная асоба ва ўсёй гісторыі беларускага Сярэднявечча – першая і адзіная каралева Літвы і Беларусі, жонка вялікага Міндоўга Марта.
Балерына і кароль
Гэта проста цуд, што гісторыя захавала для нас яе імя і лёс.
Раманс
Зіма выдалася надзвычай суровай. Стаялі такія гурбы, што чалавек у іх правальваўся, як на дно ракі.
Нерукатворны храм прыродны…
У снежні 1939 года, 70 гадоў назад, тэрыторыя Белавежскай пушчы была абвешчана дзяржаўным запаведнікам.
«Каралі» полацкай княгіні
Час няўмольны. Ён знішчае магутныя імперыі, мяняе руслы шматводных рэк, пераўтварае ў друз велічныя муры замкаў, сцірае памяць пра цэлыя народы.
Разбойнік-шавец
Каго толькі не сустрэнеш на вясёлым кірмашы! Заморскага купца і п’янага суседа, цыганку-варажэю і чапурыстую барыню, параапранутага панам чорта і нават сапраўднага разбойніка.
Быліна пра багатыра Дуная
У другой палове ХІХ сагоддзя дапытлівы расійскі падданы нямецкага паходжання А. Ф. Гільфердынг, вандруючы па рускай Поўначы, зрабіў нечаканае і для сябе, і для еўрапейскіх вучоных, і нават для айчыннай лінгвістычнай навукі адкрыццё.
Аўтар загадкавай кнігі
У 1760 годзе, 250 гадоў назад, паставіўшы апошнюю кропку ў сваёй кнізе-дзённіку «Авантуры майго жыцця», таямнічая аўтарка Саламея Рэгіна Пільштынова-Русецкая выправілася ў далёкі і небяспечны шлях у Святую зямлю.
З дабром да ўсіх
Святыя салунскія браты Кірыл і Мефодзій, прапаведуючы Слова Божае южным славянам, прыклалі шмат намаганняў, каб стварыць на гэтых землях хрысціянскую царкву.
Душа горада
Самыя пышныя палацы, самыя багатыя цэрквы, самыя тонкія шаўкі, самая надзейная зброя, самыя пародзістыя коні, самае смачнае віно – усё гэта можна было ўбачыць у горадзе, які ганарлівыя жыхары назвалі Шчаслівым.
Самы неверагодны шлюб беларускай гісторыі
515 гадоў таму, у 1495 годзе, у Маскву прыбыла пасольства вялікага князя літоўскага Аляксандра Ягелона з мэтай высватаць для свайго гаспадара дачку вялікага князя маскоўскага.
Залатымі літарамі ў храме славы…
У горадзе-героі Севастопалі шмат помнікаў. Адзін з іх усталяваны на Прыморскім бульвары.
«Стэла Фарнарына»
У сярэдзіне 50-х гадоў ХІХ стагоддзя юныя вільнянкі ўпотай ад сваіх суровых «маман» і гувернантак зачытваліся цудоўнай паэмай пра каханне вялікага Рафаэля да сваёй натуршчыцы Фарнарыны, якая пазіравала яму пры стварэнні славутай «Сіксцінскай Мадонны».
Нявеста ваўкалака
Залацістая пчолка заблыталася ў густой траве і жаласна звінела. Бяляна працягнула да яе руку, і ўжо праз хвіліну празрыстакрылая збіральніца нектару атрымала свабоду.
Вялікае каханне Гетмана Астрожскага
480 гадоў назад, у 1530 годзе, Кіева-Пячорская лаўра прыняла цела славутага беларускага палкаводца і вялікага паборніка праваслаўя Канстанціна Астрожскага.
Палац Ружы і Анны
Напэўна, няма на Беларусі руінаў, якія б выклікалі такі ж смутак і жаль, што апаноўвае пры сузіранні рэшткаў Ружанскага палаца.
Нейбургская пфальцграфіня
З сярэдзіны ХVII стагоддзя Германія выступала ў якасці пастаўшчыцы нявест для знатных шляхетных радоў усёй Еўропы.
Дзве маці
Кажуць, назва Радзеж узяла пачатак слоў «радзець» і «радавацца», бо жылі ў гэтым паселішчы вясёлыя і працавітыя людзі.
Ціхае жыццё «літоўскай гаспадыні»
160 гадоў назад у вёсцы Каралішчавічы ў сваім маёнтку ціха сканала саракасямігадовая маці сямейства, прадстаўніца вышэйшага кола мінскай шляхты Ганна Цюндзявіцкая.
Пояс раздору
У 1433 годзе Масква пышна святкавала вяселле. Вялiкая княгiня маскоўская Соф’я Вітаўтаўна жаніла пятнаццацігадовага сына Васілія. Ніхто і падумаць не мог, што шлюбныя ўрачыстасці скончацца трагедыяй...
Перад выбарам
Кожны чалавек мае права выбіраць. Працу на зямлі альбо творчы лёс, утульную вясковую хатку ці гарадскую шматпавярхоўку, шчасце з бедным каханым альбо бляск багацця з чалавекам, да якога не адчуваеш нічога акрамя ўдзячнасці.
Бутрым Няміра
«Памажы вам Бог, – высокая сівая жанчына з гордым паглядам перахрысціла людзей, што стаялі перад ёю. – Даберацеся да Літвы, а там у вас розныя дарогі. Дзмітрыю – у Вільню да вялікага князя, табе, Стаўр, – у Дзісну. Знайдзі баярына Бутрыма Няміру. Перадай яму мой паклон ды скажы: Марфа, маўляў, Пасадніца ведае пра тое, як вераць роду Няміраў літвіны, таму на яго дапамогу і спадзяецца. Хто, калі не Літва, выратуе ад Маскоўскай сякеры Ноўгарад?»
Крычаўская трагедыя
Вясной 1740 года, 270 гадоў назад, пачалося сялянскае паўстанне ў Крычаўскім старостве – найбуйнейшае сялянскае ўзброенае выступленне на Беларусі ў феадальную эпоху.
Скульптура каралевы Францыі
Яна глядзіць на нас пытліва і засяроджана – надзіва прыгожая каранаваная жанчына, апранутая ў багаты сярэднявечны строй. Скульптура з манастыра святога Вікенція ў французскім горадзе Сан-Ліс належыць заснавальніцы гэтай абіцелі – нездарма у левай руцэ каралевы макет галоўнага манастырскага храма.
Хрыстова нявеста, якая абрала помсту
Адна з ключавых фігур сярэдневяковай гісторыі ўсходніх славян – тураўскі князь Святаполк Акаянны. Але за спіною ў гэтага персанажа стаіць не меньш выразная постаць яго маці, пра якую да крыўднага мала ведае абывацель і невядома чаму амаль не пішуць дасведчаныя спецыялісты.
Купальскае шчасце
Вы таксама спадзяецеся калі-небудзь у Купальскую ноч знайсці папараць-кветку? А ўжо ж вельмі рэдка адкрываюць яе чалавеку купальскія богі. Зрэшты, каму і давядзецца ўбачыць, як іскрыцца-зіхаціць таямнічымі блакітнымі агнямі дзіўная папараць, дык наўрад ці дадуць яму чэрці ды вядзьмаркі вынесці цудоўную кветку з лесу. Гэта ж не жартачкі! Валадар папараць-кветкі становіцца сапраўдным шчасліўцам у каханні, атрымлівае дар прадказання, бачыць усё патаемнае. І яшчэ пры дапамозе той папараці можна крышыць жалеза. Іншая справа, калі нехта паабяцае за папараць аддаць чорту душу. Тады – калі ласка!
Грандэ Эдукадор
У 1860 годзе, 150 гадоў назад, пабачыла свет кніга вялікага беларускага навукоўца і падарожніка Ігнацыя Дамейкі «Араўканія і яе жыхары» на польскай мове. У наступнае дзесяцігоддзе яна была перакладзена на многія іншыя мовы і ператварылася ў своеасаблівы бестселер. Аднак кніга гэтая была толькі адным з многіх дасягненняў аўтара, біяграфія якога ўражвае падзеямі і насычанасцю.
Ордэн святой Кацярыны
Галоўнай узнагародай Пятроўскай Расіі быў ордэн Святога Андрэя Першазваннага. Другой па значнасці – ордэн Святой Кацярыны. Неверагодная справа – Кацярынінскі ордэн атрымоўвалі выключна жанчыны. Гэтым Расія як быццам бы паказала ўсяму свету, што жанчына не менш за мужчыну мае права на ўслаўленне і захапленне. Натхніла ж рускага гасудара на заснаванне жаночай узнагароды дачка прыгоннага селяніна з-пад Віцебску Марта Скаўронская – у праваслаўі Кацярына Аляксееўна, паплечніца, а ў далейшым і жонка Пятра І.
Ля вытокаў Кіеўскай Русі
У цэнтры Кіева стаіць выдатны помнік легендарным заснавальнікам горада – братам Кію, Шчэку, Харыву і іх сястры Лыбедзі. Нестар-летапісец лічыў, што менавіта ад іх і «пайшла зямля Руская», маючы на ўвазе, вядома ж, гісторыю ўсходніх славян. Як родапачынальнікаў рускага народа паважаюць братоў і сястру і да нашых дзён у Расіі. Легендай пра іх прыход пачынаюцца ўсе сучасныя падручнікі па гісторыі Украіны. І толькі ў нацыянальнай гісторыі беларусаў пакуль няма ім месца. Але гэта – няправільна.
Чацвёртая жонка манарха
Лёс часам бывае нялітасцівы да манархаў. Так здарылася ў жыцці вялікага князя літоўскага, а пазней польскага караля Ягайлы, што ўсе тры шлюбы не прынеслі яму спадчынніка. Але кароль упарта жадаў сына. Таму ў 1422 годзе сямідзесяцічатырохгадовы манарх надумаў жаніцца ў чацвёрты раз.
Вітаў грэх
Ці ведаеце вы вёску Вітаўка, што недалёка ад Дзяржынска? Звычайнае невялічкае паселішча, якіх шмат на Беларусі. Хто скажа цяпер, што месца гэтае было калісьці славутае багатай сядзібай, зухаватым гаспадаром, пяшчотнай гаспадыняй, дзіўнымі падзеямі? Дайшла да нас з тых часін толькі назва сядзібы, якая ператварылася ў назву вёскі.
Дуб ды сасна
Яны раслі побач, і сонца аднолькава адорвала іх сваім прамяністым цяплом. І аднолькава хвасталі іх асеннія дажджы. І ўзімку аднолькава пушысты іней асыпаў іх кроны і ствалы. Малады дуб быў сапраўдны прыгажун: дужы, каржакаваты. Рослы. Сасна побач з ім здавалася незвычайна крохкай і тонкай, хаця вяршыня яе ўжо ўсміхалася далёкаму небу.
Царыца на дзевяць дзён
Цар Іван Грозны пакінуў пасля сябе слабых спадчыннікаў. Апошняй надзеяй рускіх быў царэвіч Дзмітрый, які загінуў у дзяцінстве пры таемных абставінах. Калі дынастыя Рурыкавічаў перарвалася, да ўлады прыйшоў Барыс Гадуноў, які, па чутках, быццам бы і падаслаў да маленькага Дзмітрыя забойцаў. Але народу хацелася верыць, што царэвіча выратавалі добрыя людзі.
Каралева рамансу
У 1890 годзе, 100 гадоў таму, у Брэст-Літоўску нарадзілася выдатная спявачка Вольга Янчавецкая.
Вялікае супрацьстаянне
15 ліпеня 1410 года, 600 гадоў таму, адбылася Грунвальдская бітва.
Саркафагі княгіні Аляксандры
Ва Уладзімірскім Успенскім манастыры, у царкве Раства Хрыстова, знаходзяцца тры надмагілля. Надпіс на першым распавядае, што тут ляжыць вялікая княгіня Аляксандра Брачыслаўна, жонка князя Аляксандра Неўскага. Другое надмагілле належыць іх дачцэ Еўдакіі. Трэцяе... На трэцім значыцца: «Васа, жонка Аляксандра Неўскага». Другая жонка героя?! У летапісах аб ёй – ані слоўца. Пасля доўгіх доследаў было даказана, што Аляксандра і Васа – адна і тая ж асоба. Верагодна, Васай назвалі Аляксандру пры пастрыжэнні. Але навошта спатрэбіліся два надмагіллі?
Гісторыя аднаго партрэта
Гэты авальны партрэт пэндзля Міхаіла Шчарбакова, які знаходзіцца ў экспазіцыі Астрагожскага музея імя І. Крамскога, доўгі час у каталогах праходзіў пад назвай «Партрэт жанчыны з чорным». Але ў 60-я гады ХХ стагоддзя расійскі мастацтвазнаўца Н. Саседка ўстанавіў імя жанчыны, якая пазіравала мастаку. Ёю аказалася наша славутая зямлячка, першая жанчына ў Расіі, якая атрымала дыплом і ступень доктара медыцыны, Варвара Кашаварава-Руднева.
Уратаваная прыгажосць
Слонімскі касцёл святога Андрэя… Яшчэ ў канцы 1980-х гадоў без шкадобы глядзець на яго было немагчыма. Паабдзіраныя мураваныя сцены, дзвярны праём без дзвярэй, слабое рассеянае святло, якое трапляе ўнутр скрозь дзіркі ў даху. Груды смецця, абломкі цэглы і шмат чагосьці брудна-белага (размоклай ад дажджоў і вільгаці калійнай солі). А над галавою хлопанне крылаў і гурканне галубоў, якія засялілі руіны.
Цыганская песня
Дзе радзіма цыгана? Там, дзе сонейка прыгрэе, зямля накорміць-напоіць, дзе спыняцца колы яго кібіткі, – там і радзіма. Але жывуць і працягваюць хваляваць чуллівыя сэрцы цыганскія песні, казкі і паданні. Качуюць яны ўслед за цыганскай кібіткай па ўсім свеце. І толькі некаторыя з іх, такія ж гордыя і свавольныя, як іхнія складальнікі, назаўжды прырастаюць да чужой зямлі і набываюць тут другое жыццё. Такое і гэтае паданне, пра прыгажуню Росіцу – каралеву песні, танца і варажбы.
«Літоўскія крэчаты» на полі Куліковым
8 верасня 1380 года, 630 гадоў назад, адбылася праслаўленая Кулікоўская бітва, героямі якой сталі таксама князі з Вялікага княства Літоўскага – Андрэй і Дзмітрый Альгердавічы.
Горліца, якая пакахала вераб’я
Праслаўлены суайчыннік, палкаводзец, генерал, ганаровы грамадзянін Францыі, нацыянальны герой Польшчы, Беларусі i Злучаных Штатаў Амерыкі, Андрэй Тадэвуш Касцюшка сыходзіў з жыцця халастым і бяздзетным. Хаця лёс падараваў яму сапраўднае каханне. І ён заўжды марыў пра сямейнае шчасце. Два сумных слова «не суджана» напоўнілі сумам не толькі яго жыццё, але і жыццё прыгожай, пяшчотнай і самаадданай Людвікі Сасноўскай, якая адказала яму ўзаемнасцю.
Змяя на шчыце
Ніколі яшчэ рака Муха не была такой прыгожай. Расквечаная гірляндамі з аксамітных і жывых кветак і тысячай рознакаляровых агнёў, яна была падобна на нейкую райскую дарогу, па якой, мабыць, маюць права хадзіць толькі бессмяротныя душы праведнікаў.
Полацкі летапіс
Летапісы – унікальная і адзіная на сённяшні дзень крыніца ведаў аб раннім перыядзе нашай гісторыі. Першыя запісы пачалі весціся адразу пасля хрышчання Русі. Суровыя манахі-аскеты ўзялі на сябе клопат пра захаванне для нашчадкаў разнастайных сведчанняў пра радасці і нягоды ўсходніх славян, пра дзеянні іх правіцеляў, войны і замірэнні з суседзямі.
Змагар і скульптар
Чалавек-легенда Генрык Дмахоўскі праславіў сваё імя ў далекай Амерыцы. Аднак нарадзіўся ён на беларускай зямлі ў маёнтку Заблуддзе Браслаўскага павета Віленскай губерні і ў гэтых жа мясцінах паклаў сваё жыццё на алтар Айчыны. У гэтым кастрычніку спаўняецца 200 гадоў з дня ягонага нараджэння.
Гусарская баллада
На першы погляд гэты партрэт не ўяўляе нічога асаблівага. Паясная выява маладога карнэта Аляксандрава. Хай сабе і ўзнагароджанага Георгіеўскім крыжам. Ці ж мала выяў прадстаўнікоў войск Расійскай імперыі захоўваюцца ў шматлікіх музеях і прыватных зборах? Між тым асоба, знешнасць якой захаваў для нас невядомы мастак, унікальная. Бо гэты карнэт – жанчына. Тая самая славутая Надзея Дурава, якая стала правобразам галоўнай гераіні вядомага савецкага кінафільма «Гусарская баллада» – Шурачкі Азаравай.
Белы адзінарог князя Слуцкага
Пра тое пляткарыў ужо ўвесь Слуцк. Князь Юрый надта часта стаў наведваць дом яўрэя Шмуля. Пагаворвалі, князь Слуцкі хоча, каб Шмуль па старажытных яўрэйскіх світках пралічыў шлях зоркі, пад якой выпала нарадзіцца Юрыю, і прадказаў яго лёс. Іншыя лічылі, што князь цікавіцца ядамі і супрацьяддзямі, бо надта ж многа ў яго хітрых і каварных ворагаў. Праўда ж была іншай. Па просьбе князя стары Шмуль шукаў прыгадванні пра адзінарогаў.
Вішчанскі скарб
Паміж вёскамі Вішчын і Кісцяні ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці размешчаны ўнікальны археалагічны помнік – Вішчанскае замчышча. Калісьці тут быў магутны драўляны замак. Нават у наш час гэтае месца ўражвае сваёй прыгажосцю і непрыступнасцю. З усходняга боку – высачэзны абрыў, ля ўзножжа якога нясе свае воды Днепр. З паўднёвага і паўночнага бакоў колішні замак прыкрывалі глыбокія яры. А з заходняга ўзвышаліся тры магутныя штучныя валы з ровамі. На адным з іх, унутраным, былі ўзведзены драўляныя сцены з вежамі.
Тураўскі «Златавуст»
Прыкладна 880 гадоў назад на тураўскай зямлі нарадзіўся святы Кірыл, епіскап Тураўскі. Хлопчык з’явіўся на свет у багатай сям’і. Пра тое распавядае «Жыціе Кірыла Тураўскага», помнік пісьменнасці канца ХII альбо пачатку ХIII стагоддзя. Бацькі паклапаціліся пра тое, каб сын іхні атрымаў шырокі доступ да кніжнай навукі. І, не задумваючыся, аддавалі грошы свае на такія дарагія ў тыя часы кнігі.
Аннуся і Багуслаў. Каханне стагоддзя
ХVІІ стагоддзе… Яно, магчыма, было самым суровым і бязлітасным для Беларусі. Сто гадоў бясконцых войн: са шведамі, з туркамі, з маскавітамі. Смуты, казачыя бунты, салдацкія канфедэрацыі, шляхетныя рокашы, «дамовыя» войны магнатаў… Людзі звыкліся без жаху глядзець смерці ў твар. Мужчыны гадамі елі і спалі, не здымаючы даспехаў і не развітваючыся са зброяй. Было шмат жорсткасцяў. Але людзі ўсё роўна заставаліся людзьмі. І расцвітала паміж сражэннямі і кароткімі перамір’ямі каханне. І калі воін вяртаўся з вайны жывым, ніхто не сумняваўся, што ўратавала яго Яна, тая, якая кахала, чакала і верыла.
«Чорны замак» – візітоўка Гальшан
У 1280 годзе, 730 гадоў назад, брат вялікага палкаводца Даўмонта і вялікага князя літоўскага Тройдзеня, князь Аляксандр-Гольша, на паўночным захадзе Беларусі заклаў мястэчка, якому даў імя Гальшаны. З тых часоў, паводле падання, і мясцовая рэчка носіць назву Гальшанка. Але наўрад ці назва Гальшаны хоць неяк адбівалася б у сэрцах суайчыннікаў, каб не Гальшанскі замак. Некалі самы прыгожы на Беларусі. Сёння ператвораны ў руіны. Той самы славуты замак, які так любоўна апеў у сваім рамане вялікі рамантык беларускай прозы Уладзімір Караткевіч.
Фрэска Кіеўскай Сафіі
Чатыры жаночыя постаці ў царградскіх убраннях… Чатыры прыўкрасныя кіеўскія князёўны… Чатыры ўнучкі Рагнеды, дочкі Яраслава Мудрага… Фрэска гэтая, нягледзячы на гады, выпрабаванні, войны, збераглася на сцяне найвялікшага храма Старажытнай Русі – Кіеўскай Сафіі, каб спыняць наш погляд, выклікаць замілаванне і сведчыць. Перш за ўсё пра тое, што славутыя прыгажуні ХІ стагоддзя сапраўды былі прыгожымі, што з-за іх сапраўды можна было губляць розум, кідаць да іх ног усё, што маеш, і здабываць дзеля іх царствы.
Таямніца глыбінь свіцязянскіх
Была Еўдакія жонкай салдата – не вярнуўся салдат з вайны. Адплакала, адгаласіла, пасівела, пазбавілася сваёй красы-прыгажосці Еўдакія. Але жыццё працягваецца. І жыла яна, як трава лугавая, не ведаючы навошта.
Сільфіда з мужчынскім характарам
8 студзеня 1891 года, 120 гадоў назад, у Мінску ў сям’і танцоўшчыка і прыватнага антрэпрэнёра Томаша Ніжынскага нарадзілася трэцяе дзіця, дачка Браніслава, тая, якой суджана было ўвайсці ў гісторыю як выдатная балерына і сусветна вядомы балетмайстар.
Вострая брама і яе святыня
У колішняй сталіцы Вялікага княства Літоўскага, жамойцкага і рускага, а ў наш час стольным горадзе Літвы Вільнюсе захавалася мноства гісторыка-культурных помнікаў. Адным з найбольш вядомых з’яўляецца Вострая брама – адзіная ацалелая з тых пяці варот, якія былі пабудаваны ў 1503–1522 гадах. Менавіта тут знаходзіцца капліца з цудатворным абразам Маці Божай Астрабрамскай. Гэты абраз лічыцца агульнашануемым для хрысціян каталіцкай і праваслаўнай канфесій. І зачастую Вострую браму вернікі называюць проста Святымі варотамі.
Багуміраў род
Даўно тое было. Жыў у прывольных паўднёвых стэпах ля самага сіняга мора качавы народ скіфаў. Шмат сярод іх смелых і адважных правадыроў. Але найслаўнейшым быў Багумір. Вадзіў ён род свой па стэпах, нажываючы багацці і мінаючы сустрэч з ліхімі суседзямі, роўна трыццаць гадоў. Давяраліся слову і ўчынку яго скіфы. Але аднойчы здарылася нешта дзіўнае.
Каралева Палесся
Сімвалам беларускага Палесся са старажытных часоў лічыцца вуж з залатой каронай на галаве. Шэраг народных паданняў звязвае з’яўленне гэтага сімвала з імем прыўкраснай жанчыны, што жыла ў ХVІ стагоддзі, той, што калісці валодала гэтымі землямі. Палесскі вуж – гэта злёгку змененая выява яе родавага гербу – гербу сямейства уладароў Мілана герцагаў Сфорца. А жанчыну звалі Бона.
«Час Брачыслава»
У 1021 годзе, 990 гадоў таму, полацкі князь Брачыслаў здзейсніў пераможны паход на Ноўгарад, вотчыну вялікага князя кіеўскага Яраслава Мудрага. Вынікам стала сутыкненне князёў на рацэ Судамір і наступнае замірэнне іх, падзел старажытнарускіх земляў і падпісанне дамовы аб узаемадапамозе.
Падземная царква
Ёсць у Карэліцкім раёне, паміж вёскамі Турэц і Пузяневічы, дзіўны ўзгорак. Калі прыкласці да яго вуха, дык можна пачуць аднекуль з самога цэнтра зямлі далёкі звон. Шмат чаго расказваюць людзі пра гэтае месца. Але самы дзіўны аповед – пра падземную царкву.
Салдат з Трэптаў-парка
Без сумнення, ва ўсім свеце вядомы помнік савецкаму салдату-вызваліцелю, які размешчаны ў берлінскім Трэптаў-парку. Ён лічыцца адначасова і сімвалам перамогі Савецкай арміі над фашызмам, і сімвалам высакароднасці. Чалавечнасці вызваліцеляў. Так, гэта сімвал. Аднак гэта і помнік канкрэтнаму чалавеку. Таму самаму, які аддаў сваё жыццё, ратуючы нямецкую дзяўчынку на вуліцы Энгельштрассэ.
Дзяўчынка, якая марыла пра Парыж...
Часопісы, ды яшчэ мастацкія, не часта трапляюць у вясковыя хаты. Але Надзі, якую суседзі заўжды лічылі дзівачкай, бо тая малявала ў любую вольную хвіліну ўсё, што пабачыць, пашчасціла. Часопіс, які патрапіў ёй ў рукі, быў яркім і цікавым. І пісалася ў ім пра такіх жа дзівакоў, як яна сама, але дзівакоў прызнаных. Пра вядомых французскіх мастакоў. І ўяўлялася вясковай дзяўчынцы, што часопіс гэты – сапраўднае запрашэнне ў Францыю, у Парыж, на Манмартр.
Абрыдлая жонка
Пакахаў гусь хатні дзікую качку. Пасватаўся хлопец багаты да беднай сіраты. Заплакала-заенчыла свякроўка, як ступіла на ганак яе хаты нявестка-беспасажніца. І не стала жыцця харошанькай Анеі побач з мужавай маці.
З роду абаронцаў праваслаўя
У 1641 годзе, 370 гадоў таму, памерла княгіня Раіна Агінская, у дзявоцтве Валовіч, фундатарка, падзвіжніца праваслаўя, жанчына добрая і літасцівая. Яна нарадзілася ў цяжкі, неталерантны час, калі многія дзеля ўласных выгод і спакою здраджвалі веры бацькоў, іх мове і традыцыям. Аднак знайшла ў сабе моцы не патрапіць у шэрагі такіх людзей, i засталася ў гісторыі дзякуючы сваёй непахіснасці.
Артыфакт з Радзівілаўскага палаца
Большасць мастацкіх каштоўнасцяў, наяўнасцю якіх у мінулым так славілася Беларусь, страчана назаўжды. Што загінула пад час шматлікіх войнаў, паўстанняў, рэвалюцый, што знішчана пры «барацьбе з рэлігіяй як опіўмам для народу», а што і трапіла ў рукі шматлікіх захопнікаў ды «вызваліцеляў» з усходу ды захаду.
 
Rambler's Top100 Размещение рекламы на сайте
Использование материалов с сайта возможно только при условии размещения активной ссылки на сайт.