Видео реклама

 

Результат поиска


Поиск по тэгу: паданне


Млын на сямi колах
Калі з’явіўся на свет Мянеск, млынар, яго бацька, пайшоў на скрыжаванне чатырох дарог, каб паводле звычаю продкаў сустрэць там таго, хто стане названым бацькам нованароджанаму. Але аднаразова з чатырох бакоў з’явіліся чацвёра вандроўнікаў...
Сiвы воук
Комтур абагнаў сваё войска і азірнуўся. Рыцары ехалі моўчкі, толькі звон даспехаў выдаваў іх у гэтай марознай цішы. Пара валіла з вуснаў людзей і конскіх ноздраў. Усім было холадна...
Напалеонау скарб
Імператар ехаў у карэце, адкінуўшыся на спінку сядзення і прыплюшчыўшы вочы. Вайна была прайграна, яго войска разбіта. Ён ратаваўся ўцёкамі, і на пяткі яму наступалі салдаты Кутузава.
Святой источник
Звуки охотничьих рогов становились все глуше. Князь уже почти не слышал их. Все внимание его было направлено вперед, туда, где меж ветвей мелькало стройное тело лани.
Венчание по-цыгански
Трудно белорусу понять цыгана. Все у них по-разному. Белорус тянется к земле-кормилице, старательно обрабатывает, поливает ее потом, как водой, не нарекая на судьбу, радуется урожаю как величайшему дару небес.
Наваградская крэпасць
Аблога Наваградка шведамі цягнулася ўжо месяц. Было бачна: крэпасць не здасца.
Сабака пана Мілановіча
Першае, што ён спазнаў у сваім жыцці, была пяшчота моцных і добрых чалавечых рук, рук яго Гаспадара.
Раманс
Зіма выдалася надзвычай суровай. Стаялі такія гурбы, што чалавек у іх правальваўся, як на дно ракі.
Разбойнік-шавец
Каго толькі не сустрэнеш на вясёлым кірмашы! Заморскага купца і п’янага суседа, цыганку-варажэю і чапурыстую барыню, параапранутага панам чорта і нават сапраўднага разбойніка.
Душа горада
Самыя пышныя палацы, самыя багатыя цэрквы, самыя тонкія шаўкі, самая надзейная зброя, самыя пародзістыя коні, самае смачнае віно – усё гэта можна было ўбачыць у горадзе, які ганарлівыя жыхары назвалі Шчаслівым.
Нявеста ваўкалака
Залацістая пчолка заблыталася ў густой траве і жаласна звінела. Бяляна працягнула да яе руку, і ўжо праз хвіліну празрыстакрылая збіральніца нектару атрымала свабоду.
Дзве маці
Кажуць, назва Радзеж узяла пачатак слоў «радзець» і «радавацца», бо жылі ў гэтым паселішчы вясёлыя і працавітыя людзі.
Бутрым Няміра
«Памажы вам Бог, – высокая сівая жанчына з гордым паглядам перахрысціла людзей, што стаялі перад ёю. – Даберацеся да Літвы, а там у вас розныя дарогі. Дзмітрыю – у Вільню да вялікага князя, табе, Стаўр, – у Дзісну. Знайдзі баярына Бутрыма Няміру. Перадай яму мой паклон ды скажы: Марфа, маўляў, Пасадніца ведае пра тое, як вераць роду Няміраў літвіны, таму на яго дапамогу і спадзяецца. Хто, калі не Літва, выратуе ад Маскоўскай сякеры Ноўгарад?»
Купальскае шчасце
Вы таксама спадзяецеся калі-небудзь у Купальскую ноч знайсці папараць-кветку? А ўжо ж вельмі рэдка адкрываюць яе чалавеку купальскія богі. Зрэшты, каму і давядзецца ўбачыць, як іскрыцца-зіхаціць таямнічымі блакітнымі агнямі дзіўная папараць, дык наўрад ці дадуць яму чэрці ды вядзьмаркі вынесці цудоўную кветку з лесу. Гэта ж не жартачкі! Валадар папараць-кветкі становіцца сапраўдным шчасліўцам у каханні, атрымлівае дар прадказання, бачыць усё патаемнае. І яшчэ пры дапамозе той папараці можна крышыць жалеза. Іншая справа, калі нехта паабяцае за папараць аддаць чорту душу. Тады – калі ласка!
Вітаў грэх
Ці ведаеце вы вёску Вітаўка, што недалёка ад Дзяржынска? Звычайнае невялічкае паселішча, якіх шмат на Беларусі. Хто скажа цяпер, што месца гэтае было калісьці славутае багатай сядзібай, зухаватым гаспадаром, пяшчотнай гаспадыняй, дзіўнымі падзеямі? Дайшла да нас з тых часін толькі назва сядзібы, якая ператварылася ў назву вёскі.
Дуб ды сасна
Яны раслі побач, і сонца аднолькава адорвала іх сваім прамяністым цяплом. І аднолькава хвасталі іх асеннія дажджы. І ўзімку аднолькава пушысты іней асыпаў іх кроны і ствалы. Малады дуб быў сапраўдны прыгажун: дужы, каржакаваты. Рослы. Сасна побач з ім здавалася незвычайна крохкай і тонкай, хаця вяршыня яе ўжо ўсміхалася далёкаму небу.
Цыганская песня
Дзе радзіма цыгана? Там, дзе сонейка прыгрэе, зямля накорміць-напоіць, дзе спыняцца колы яго кібіткі, – там і радзіма. Але жывуць і працягваюць хваляваць чуллівыя сэрцы цыганскія песні, казкі і паданні. Качуюць яны ўслед за цыганскай кібіткай па ўсім свеце. І толькі некаторыя з іх, такія ж гордыя і свавольныя, як іхнія складальнікі, назаўжды прырастаюць да чужой зямлі і набываюць тут другое жыццё. Такое і гэтае паданне, пра прыгажуню Росіцу – каралеву песні, танца і варажбы.
Змяя на шчыце
Ніколі яшчэ рака Муха не была такой прыгожай. Расквечаная гірляндамі з аксамітных і жывых кветак і тысячай рознакаляровых агнёў, яна была падобна на нейкую райскую дарогу, па якой, мабыць, маюць права хадзіць толькі бессмяротныя душы праведнікаў.
Таямніца глыбінь свіцязянскіх
Была Еўдакія жонкай салдата – не вярнуўся салдат з вайны. Адплакала, адгаласіла, пасівела, пазбавілася сваёй красы-прыгажосці Еўдакія. Але жыццё працягваецца. І жыла яна, як трава лугавая, не ведаючы навошта.
Багуміраў род
Даўно тое было. Жыў у прывольных паўднёвых стэпах ля самага сіняга мора качавы народ скіфаў. Шмат сярод іх смелых і адважных правадыроў. Але найслаўнейшым быў Багумір. Вадзіў ён род свой па стэпах, нажываючы багацці і мінаючы сустрэч з ліхімі суседзямі, роўна трыццаць гадоў. Давяраліся слову і ўчынку яго скіфы. Але аднойчы здарылася нешта дзіўнае.
 
Rambler's Top100 Размещение рекламы на сайте
Использование материалов с сайта возможно только при условии размещения активной ссылки на сайт.